ناکوک

سهراب یک شکل جالبی توصیف می‌کنه،همونجا که میگه،عبور باید کرد،صدای باد می آید، عبور باید کردو من مسافرم ، ای بادهای همواره!مرا به وسعت تشکیل برگ ها ببرید،مرا به کودکی شور آب ها برسانید.

پی نوشت:

پری قشنگم،دارد، بزرگ میشود،حرف های بزرگ و به‌روز می زند،درحال جان کندن است،میخواهد به زور هم که شده،از کودکی جدا شود،برایش هم امیدوارم و هم غمگینم.

آرام و بی ریا می‌گذرد ولی با غم،نمیدانم چرا حالم هیچ گونه خوب نمیشود.